Dziś czekam tutaj, na granicy snów,
spowity w cienie. Mroczny nocy smak,
zimny i ostry. Gdzież jest miła ma?
Księżyc pozbawił barwy świeży grób.
Nadejdzie wkrótce i ruszymy w świat,
kosztować noc i ciepłą ludzką krew.

Trunkiem samotnych zowią często krew,
lecz ciało też ma prawo do swych snów,
i choćby ktoś mi dawał cały świat,
ja wolę łów i księżycową noc.
Stoję więc w cieniu, patrząc na jej grób:
Ma miła, nieumarła... miła ma?

Dziś za dnia śniłem; we śnie miła ma
była mi droższa nawet niźli krew.
Słońce wbijało swe promienie w grób,
a ja leżałem martwy w kleszczach snów
aż mnie kolejna obudziła noc,
wypuścił zachód słońca znów na świat.

Od wielu wieków zna mnie nocny świat,
dostaje moje dary, miła ma:
skradziony całus, potem ciemność, noc,
kolejne życie i znów słodka krew,
a rankiem wracam do krainy snów,
me zimne ciało mroczny kryje grób.

Rzeklem, że cię nie skrzywdzę - czym jak grób
zimny, czy dam, by cię pochłonął świat?
Dałem ci prawdę, skrytą pośród snów,
a ty mi dałaś miłość, miła ma.
Nie bój się, rzekłem, nie bój. Bo też krew
smakuje słodziej, gdy zapada noc.

Czasem kochanki me powstają w noc...
Czasem na zawsze je pochłania grób,
i nie poznają, co to rozkosz, krew,
wędrówka w mroku, gdy nasz cały świat;
zżerają je robaki. Miła ma,
żeś wstała, słyszę głosy. Z moich snów.

Czekałem całą noc tam, gdzie twój grób.
Nie wstałaś ze swych snów, by spijać krew.
Żegnaj wiec, miła ma. Dałem ci świat.

 

 
Umieszczając ten fragment chciałbym zachęcić do zapoznania się z tworczością Neil'a Gaiman'a.. mam nadzieję, że wydawcy nie będą mieli mi zazłe..